SEÇİM VE DEMOKRASİ
29 Mart 2009 yapılacak
yerel seçime az bir zaman kaldı. Ama aslında seçim propagandası yasal süreçten
aylarca önce başladı. Başından itibaren çekişme daha çok AKP ve CHP arasında
geçmekte. MHP sürece damgasını vuracak pek fazla bir girişim içinde olmayı
başaramadı. MHP ne kadar çaba gösterse de geçmişinden dolayı çok fazla bir
seçmen tabanına ulaşması zaten pek olanaklı değil. Neredeyse sabitleşmiş yüzde
sekiz ile on barajı arasında dönüp dolaşmakta. Etnik milliyetçi çizgisinde ısrarlı
davrandığı sürece, bu düzeyde kalmaya mahkumdur.
İstanbul, Ankara, İzmir
ve benzeri metropol kentlerde daha çok CHP ve AKP arasında kıyasıya bir
rekabetin yaşanıyor. Ama ne olursa olsun bu kentlerde de sonuç aşağı yukarı
belli olmuş durumda; İzmir hariç diğer metropollerde yine de AKP ezici bir
sonuç alacaktır. Bu gidişle İzmir’in de ne kadar dayanacağı pek belli değil.
AKP’nin, daha doğrusu Recep Tayyip Erdoğan’ın tepkisel çıkışları sonucu İzmir
bir süre daha CHP’nin yanında saf tutacağa benzemekte. Bu yarışta Diğer
partilerin DSP, ANAP ve DYP’nin neredeyse adı bile geçmemekte. Aday
gösterdikleri kişilerin özelliklerinden dolayı belki bir kaç beldede belediye
başkanlıkları alabilirler. Bunlar da mevcut tablonun değişmesinde pek bir
oynamaz.
DTP ise hiçte döneme
uygun olmayan örgütlenme politik tavırlarıyla orta yerde can çekişip durmakta.
Saldırganlığı ve tehditkâr tavırlarıyla bir süre daha durumunu koruyacağa
benzemekte, daha doğrusu rejimin çıkarları gereği DTP biraz daha görmemezlikten
gelinecek. Hakkında açılan kapatma davasının bir türlü sonuçlanmamasının
altında yatan bir neden de budur. Feodalitenin son çırpınışlarını, en önemlisi
de toplumda bölünmüşlüğü temsil ettiği için, kendiliğinden yok oluş sürecine
bırakılmış durumda. MHP ve DYP karışımı bir politikanın loca türünden bir
örgütlenmesi olarak DTP, içinde bulunduğumuz konjektörde boyunduruk altında
biraz daha koşulacak. Zaten bu konuda gönüllü olmadığını söyleyemez. Bir yanı
köylülüğe, feodaliteye, bir yanı da aslında egemen ulus milliyetçiliğine
dayanmakta. Kaldı ki, Kürt nüfusunun ekonomik ve sosyal yapısı irdelendiğinde
egemen güçlerin böylesi bir oluşumu amaçları doğrultusunda kullanmamaları
mümkün değil. Demokrasinin tüm kurum kuruluşlarıyla işlerlik kazandığı
koşullarda zaten böylesi bir örgütlenmenin bir gün bile ayakta kalması
düşünülemez. Bu oluşum ve öncekiler biraz daha gerilere gidilerek irdelenirse,
görülecektir ki, globalist politikaların ve sermayenin belirli noktalara
yoğunlaşmaktan çıktığı döneme tekabul etmesi tesadüflerle açıklanamaz.
Küreselleşmenin tipik
iki önemli özelliğini vurgulamakta yarar var; ‘sivil toplum örgütlenmesi’ ve
diğeri de gezginci sermaye. Elbette her sivil toplum örgütlenmesi sonuçta bir
toplumsal ilişkidir. Yani toplumsal ilişki yumağı içinde çıkarları ortak olan
çevrelerin bir arada kümelenmesidir. Son 20 yıldan bu yana ön plana çıkartılan
”sivil toplum örgütlenmesi” ile küresel sermayenin akışı ve yoğunlaşmasını
birbirinden bağımsız olarak ele alma bizi globalist politikalar konusunda
yanılgılara götürür. Gezginci sermaye gittiği yerde kalıcı, sürdürülebilir bir
ekonomik ve mali yapının oluşmasını engellemek için özellikle doksanlı yılların
başından itibaren yerelliği ön plana çıkarmaya başladı. Dolayısıyla kültürel,
dinsel, mezhepsel ve azınlık çatışmaları yarattı. ‘Yerellik’te ileri sürdüğü
bahane de ‘sivil toplum örgütlenmesi’ yutturmacasıydı. ‘Sivil toplum
örgütlenmesi’ masalını yaygınlaştırırken de ‘demokrasi’ maskesini kullanmaktan
çekinmedi. Oysa her yerellik şu veya bu biçimde genelden uzaklaşma demektir.
Daha açık bir ifadeyle ulusal çıkarlardan, vatandaşlık bağının getirdiği ortak
değerlerden uzaklaşma anlamını taşımaktadır. Ulusal değerlerin karşısına yerel
değerlerin, toplumsal sorumlulukların yerine kişisel veya dar loca çıkarlarının
alınması, gezginci sermayenin hiç bir zahmete katlanmadan sermayesini her geçen
gün büyütmesine neden olmuştur. İşte ‘sivil toplum’, ‘demokrasi’ yutturmacası
altında DTP türü örgütlenmelerinin ortaya çıkartılması boşuna değildir.
DTP yerelliğinden dolayı
genel için üretici, çözümleyici olmaktan uzaktır. Dikkat edilirse hiç bir
konuda çözümleyici proje öne sürememekte. Yerelliğinden dolayıdır ki, loca türü
örgütlenmede çakılıp kalmıştır. Şiddeti, daha doğrusu toplumda terör estirmeyi
temel almasının bir nedenini de burada aramak gerekir. Yani bir kısım
feodallerin locası durumundadır. Bu nedenledir ki, baskıyla ve korku yayarak,
eğer adına politika denilirse, politika yapmaktan başka çıkış yolu yoktur.
Baskı ve korku yayarak siyaset yapmanın kimler has olduğunu tekrar
hatırlatmanın bir anlamı yok. TV ŞEŞ karşısında bile şeş-beş olmalarına bu
anlamda şaşmamak gerekir. Burjuvalaşma arzusu taşıyıp da burjuvalaşamayan,
gelişen ekonomik sosyal koşullarda yok olmaya mahkum feodalitenin son
çırpınışlarını sergileyen DTP, ‘sivil toplum örgütlenmesi’, ya da ‘demokrasi’
maskesini daha fazla kullanamayacaktır. Hele hele genelde Irak ve G.Kürdistan’a
yönelik geliştirilen politikalar, her geçen gün alternatifsiz kalmalarını
sağlamaktadır. Kast sistemine dayalı örgütlenme modelinin ne kendi içinde ne de
dışa karşı demokratik olduğu görülmemiştir. Dolayısıyla DTP’nin demokrasi ve
özgürlükler sorunu yoktur. Hızla tasfiye olan yöresel sistemin bir parçası
olduğu için, genel sistemin yarattığı nimetlerden biraz daha fazla pay alma
kavgasını yürütmektedir. Bu yapı içinde yer alan toprak ağalarının, aşiret
reislerinin bir kısmı burjuvalaşamasa da hiç olmazsa bir kaç dublex daire
sahibi olarak kalma şansına sahip olacak ve ömürlerini yoksulluk içinde
geçirmeyecek. Bu tavrıyla da dönüşümün daha fazla sancısız, çatışmasız
olmasında iyi bir kanca rolü oynadığı inkâr edilemez.
Bu anlamda içinde
bulunduğumuz konjöktürde yapılacak seçimlerin halkın özgür iradesini ne kadar
yansıtıp yansıtmayacağı tartışılması gereken önemli konuların başında
gelmektedir. DTP, baskı ve şiddeti ön plana çıkartarak halkın özgür iradesine
gem vururken, iktidar olmanın tüm avantajlarını kullanan AKP’de,manipülasyonlarla
özgür iradenin sandıklara yansımasını engellemeye çalışmakta. Bu cenahta da
yine ‘sivil toplum’ aldatmacasıyla cemaatlerin önemli roller oynadığını
görüyoruz. Kırdan kente göç etmiş kesimlerin daha çokta 90’lı yılların başından
itibaren cemaatler içinde kümelendiğini biliyoruz. AKP’nin bu dinsel loca türü
örgütlenmeleri, hem sahip olduğu belediye hem de devlet olanaklarını kullanarak
hızlandırdığı ve yaygınlaştırdığı bir gerçek. İşte, cemaatler ya da localar
aracılığla manipülasyonlar yapılmakta. Kırsal kesimden göç ederek metropollerin
kenarlarını çevrelemiş kesimlerin şehirlerde modern yaşam ve kültürle
bütünleşmeleri cemaatler aracılığıyla engellenmekte. Göçmen kitlenin genel
yapıyla bütünleşmesi, yani entegrasyona uğraması dinci cemaatlerin ve bunlar
aracılığıyla iktidar olmayı temel almış partilerin işine hiç gelmemekte.
Bunlara potansiyel oy deposu gözüyle bakılmakta. Bu nedenledir ki, AKP uzun
yıllar iktidar olmasına karşılık sosyal yardım yasasını çıkarmamakta, merkezi,
devlet kontrolünde sosyal yardımdan kaçınmaktadır. Bu tavır, vatandaşlık
anlayışı ve kültürünün yerine cemaat anlayışı ve kültürünü egemen kılmadır. Bu
nedenledir ki, AKP kapı kapı dolaşıp birkaç kiloluk poşetler halinde gıda,
çamaşır makinası, buzdolabı vs. dağıtmakta. Bu, en vahşi bir şiddettir. Bu
açıkça seçimleri manipüla etme demektir. Bir somun ekmeğe muhtaç bırakılmış
insanlar, ‘yardımlarla’ ‘kul’ haline getirilmekte. Ama vatandaşlık anlayışının
egemen olduğu yerde sorgulama, vardır. Yani bilincin ön plana çıkması söz
konusudur. Demokrasi havarisi kesilen AKP, bu yöntemlerle demokrasinin yaygınlaşmasını
ve yaşamın her alanında işlerlik kazanmasının önüne geçmekte. Bu tavır eninde
sonunda DYP ya da CHP mirasının devralınması anlamına gelmektedir. Sonuç
olarak, AKP demokrasiden korkmakta.
AKP’nin şiddet
anlayışını somutlaştıran bir başka konu da, seçim meydanlarında halka ’Tek vatan, Tek bayrak, Tek
millet’ sloganı attırmasıdır. Hemen her alanda tek olmayı, tekleşmeyi temel
alma ötekileştirme anlamını taşır. Bu düşünce tarzının arka planının ne kadar
tehlikeli olduğunu tartışmaya bile gerek yok. Yaşadığımız
çağın çok gerisinde ve aynı zamanda diktatörlük çağrışımı yapan bu sloganı
kendine çıkış noktası yapan bir partinin demokratikliği, demokrasi anlayışı çok
tartışma götürür. Bu, Şırnak’ın her hangi bir köyünde sabahın köründe henüz
uyku sersemliğini üzerinden atamamış ve annesinden Türkçe bir kelime bile
öğrenmemiş çocukları askeri hazırol duruşuna geçirerek her sabah ‘Türküm,
doğruyum, çalışkanım...’ dedirtmeden daha öte bir durumdur. Hani Kürtler
‘kardeşimiz’ di, bu ülkenin ‘asli unsuru’ idi?
CHP cenahında değişen
bir şey yok. Deniz Baykal kliği 1930’ların rehberliğinde bağdaş kurup oturmaya
devam edeceklerini zaten ilan ettiler. Seçkinci romantizmini yaşamaya devam
ediyor...‘Dağ başını duman almamış/ güneş ufuktan doğmamış/ tam tekmil yatmaya
devam edelim arkadaşlar.’ CHP’nin konumu kısaca budur.
Manipülasyonlardan ve şiddet anlayışından kurtulduğumuz oranda daha
gelişkin bir demokrasiye kavuşacağımız kesindir.
Baki Karer
15/03/2009
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder