İKTİDAR MÜCADELESİ

İKTİDAR MÜCADELESİ 

    Uzun zamandır bir iç hesaplaşma yürütülmektedir. Bu bir anlamda ikitidar mücadelesi. Çok denklemli bir iktidar mücadelesi olduğundan çatışmalı geçmekte. Kavgayı yürüten her iki taraf da homojen bir yapıya sahip değil;taraflar hem birbirleriyle kıyasıya mücadeleye tutuşmuş, hem de her bir tarafın içinde kavga var. Görünürde kavganın bir tarafını stotükoyu savunalar, bir tarafını da İslamcı ideoloji temelinde ‘değişim’ öngörenler oluşturmakta.

    Stotükoyu savunan taraf, Türk Silahlı Kuvvetleri, Cumhuriyet Halk Partisi ve Milliyetçi Hareket Partisi. İçinden bazı farklı sesler çıksa da yargıyı oluşturan kurumlar da bu cephede yer almakta. Diğer cephede ise, İslamcı ideolojiyi temel almış neo-liberal politika uygulayıcısı Adalet ve Kalkınma Partisi ve destek aldığı bazı cemaatler var. İşin ilginç yanı, iktidar partisi cephesini değişimden yana olduğunu iddia eden bazı aydın çevreler de desteklemektedir. Ortak noktaları ‘değişim’ ama nasıl bir değişim istedikleri belli olmadığı gibi, istedikleri değişimde önderlik rolü verdikleri İslamcı ve üstelik neo-liberal olduklarını iddia edenlerle demokrasinin kurulup kurulamayacağını sorgulamıyorlar. İslamcılar da seçkinci-elitistler gibi daha şimdiden kendi elit tabakasını yaratmış durumda. Farklı olanlara karşı ne kadar acımasız olduklarını tartışmaya gerek bile yok. Farklılıkları yadsıyan sınırsız egemenlik istemektedirler. Bu anlamıyla klasik elitistlerin tersyüz edilmiş bir biçimidirler. Biri çağdaşlık adına ülkenin çağ dışında kalmasını sağlamakta, diğeri de ‘değişim’ teranesiyle açıktan çağdışılığı temel almakta. Sonuçta her iki taraf toplum mühendisliği ortak noktasında buluşmaktadır.

    Bu günkü koşullarda Ordu içinde de bir bütünlük olduğunu söyliyemeyiz. Hem emekli olmuş bazı generallerle Ordu, hem de Ordu içinde subaylar arasında görüş farklılıkları var. Bunlardan bir kısmı açıktan darbe istemekte, genel kurmaylığı darbeye zorlamak için olmadık provakasyonlar yapmaktalar. Türkiye’nin ve dünyanın içinde bulunduğu konjektörü hiçe sayarak hareket etmekteler. Bu kesimin başarıya ulaşacağına inanmıyorum. Gelinen bugünkü noktada darbe Türkiye açısından bitim demektir. Dün bazı generallerin gözaltına alınması olayı, aslında Genel Kurmay Başkanlığı’nın bu kesime karşı bir misillemesidir. Yani sorguya alınan generallerin ve bunların Ordu içindeki yandaşlarını hizaya getirme taktiği olarak görülmeli. Ama Türkiye’nin içinde bulunduğu konjektör dikkate alındığında, böylesi bir operasyonun birden fazla hedefleri içerdiği de bir gerçektir.

    CHP, MHP ve Ordu yönetiminin hareket tarzı bugünkü hükümeti bir darbeyle düşürmekten ziyade daha çok yıpratma, mümkünse erken seçime gütürerek tek başına bir daha iktidar olmasını engellemedir. Hatta ölçülü ekonomik krizler yaratak hükümet üzerinde baskı aracı oluşturmak istemektedirler. Tutuklamaların başlamasıyla birlikte Türkiye, uluslararası arenada sermaye akışı ve yatırımlar açısından riksli ilan edilmiş durumda. Türk Lirasına karşı Avro ve dolar yükselişe geçmiştir. Hükümet bu duruma karşı ne kadar direnir kestirmek güç. Eğer bu hamlalerle başarılı olamazlarsa, yeniden kapatma davası açmaya kadar işi ilerleteceklerini sanıyorum. Bu süreçte eğer bir erken seçim kararı alınırsa Adalet ve Kalkınma Partisi tek başına iktidar kuracak oranda oy alamayabilir. Veya erken seçimden yüzde otuzlarla geri gelerek hükümet kursa da uzun ömürlü olamaz. Sonuç olarak böyle bir durum, AKP’yi eritir.  Bir anlamda ANAP’ı eriten süreç, bir takım farklılıklarla Adalet ve Kalkınma Partisi için başlamış durumdadır. ‘Teğet’ geçen son ekonomik kriz bu sürecin alt yapısını hazırlamıştır. Bu süreçte ustaca kullanılan araçlardan biri de, Kandil ve yerel uzantılarıdır.

Baki karer

23.02.2010